American Gangster|گنگستر آمریکایی| 2007
Director: Ridley Scott
Cast: Denzel Washington, Russell Crowe, Chiwetel Ejiofor
Movie Details
Title: American Gangster
Running Time: 157 Minutes
Country: US
Genre: Drama
Web SITE
- Internal Affairs
- New Jack City
- Cop Land
- Training Day
- Narc
Greatness hovers just outside “American Gangster,” knocking, angling to be let in. Based in rough outline on the flashy rise and fall of a powerful 1970s New York drug lord, Frank Lucas, the film has been built for importance, with a brand-name director, Ridley Scott, and two major stars, Denzel Washington as Lucas, and Russell Crowe as Richie Roberts, the New Jersey cop who brings him down. It’s a seductive package, crammed with all the on-screen and off-screen talent that big-studio money can buy, and filled with old soul and remixed funk that evoke the city back in the day, when heroin turned poor streets white and sometimes red
This being an American story, as its title announces and Steven Zaillian’s screenplay occasionally trumpets, there’s plenty of blue in the mix too, worn by some of New York’s very un-finest. Mr. Lucas was among the city’s most notorious underworld hustlers, but one of the film’s points (at times you could call it a message) is that he was just doing what everyone with ambition, flair and old-fashioned American entrepreneurial spirit was doing, including cops: getting a piece of the action. His piece just happened to be bigger than most, stretching across Harlem and snaking into other neighborhoods, into alleys and apartments where someone with ready cash and a hungry vein was always aching to get high.
You see a few of those veins, popping, all but jumping in anticipation of another hit. Sometimes the needle slides into a clean arm, though every so often the camera comes uncomfortably close as a spike jabs into a suppurating wound. You could call these images metaphoric, something about the oozing, bleeding body of the exploited underclass, but mostly they’re just graphic evidence of the damage done. Despite the intermittent nod to someone nodding out and even dying, this isn’t about the suffering of addicts or of those forced to watch their neighborhoods perish alongside them. It’s about good guys and bad, a classic story of white hats and black squaring off at the corral at 116th Street and Eighth Avenue.
Mr. Crowe, his jaw thrust forward as aggressively as his pelvis, wears the white hat, while the silky, smooth-moving, smooth-talking Mr. Washington wears the black. They’re irresistible, though neither possesses the movie because each occupies a separate if parallel story line. Mr. Washington has the more developed and dynamic role, which he inhabits easily, whether flashing his wolfish grin or draining the affect from Lucas’s face to show the soulless operator beneath the swagger and suit. Lucas’s rival, Nicky Barnes (Cuba Gooding Jr. in a sharp, small turn), wore the pimp threads and fedoras the size of manhole covers (he also read Machiavelli). Lucas dressed like the businessman he believed himself to be and was.
Formally, the plot takes the shape of a simple braid, with Lucas’s and Roberts’s stories serving as individual narrative strands that become more and more tightly plaited. Complicating this simple, at times overly mechanical back-and-forth design is a third player with a smaller strand, a corrupt New York detective, Trupo (Josh Brolin in a knockout performance), who shakes down Lucas and other larcenous types. The baddest bad man in town, a thug’s thug, Trupo wears his power as confidently as the long black leather coat he whips on for battle. He hassles Lucas, who hates him in turn, and openly indulges his contempt for Roberts because the other cop is honest, which means he’s a threat to Trupo and his kind.
It’s hard not to fall for these men pumping like pistons across the screen, which is as much part of the movie’s allure as its problem. Mr. Scott doesn’t escape the contradiction that bedevils almost every Hollywood movie about gangsters, which cry shame, shame, as they parade their stars, crank the soul and showcase the foxy ladies, the swank digs and rides. Mr. Washington obviously enjoys sinking into villainy, but he never finds the lower depths. There’s little of the frightening menace the actor brought to “Training Day,” where you see the pleasure his character derives from his sadism. Even when Lucas goes ballistic, beating a man to pulp, the film tosses in a laugh about the proper way to clean a bloodied rug.
Seriousness has always been one of Mr. Scott’s strengths as a director, but when his material has skewed too light, too frivolous, the gravity and purpose etched into each one of his meticulous, beautiful images have also helped sink films. He couldn’t make an ironic gesture if he wanted to, or toss off an idea or a shot. Everything counts, even if it shouldn’t. (Such was the case with his and Mr. Crowe’s last collaboration, their 2006 Provençal folly, “A Good Year,” a soufflé made with lead.) Mr. Scott makes the case for his and his new film’s seriousness in its opener, which shows Lucas tossing a match at a man who has been doused with gasoline and then pumping bullets into the burning, screaming figure.
This is the match that ignites the story of a criminal overlord who, without mercy or remorse, takes down one human being after another, many of whom, like the addicts he supplied, were as helpless as that burning man. By rights this match should also ignite a tragedy, and you can almost feel Mr. Scott trying to coax the material away from its generic trappings toward something rarefied, something like Francis Ford Coppola’s 1972 definitive American story, “The Godfather.” He comes closest to that goal with the suggestion that the lethal pursuit of the American dream is not restricted to one or two families — the Corleones, say, or the Sopranos — but located in a network of warring tribes that help to obscure the larger war of all against all.
The America in this film isn’t a melting or even a boiling pot; it’s a bitter object lesson about the logic of market-driven radical individualism, wherein a self-styled Horatio Alger type, thwarted by racial prejudice and born into poverty in North Carolina, grows up to become a powerful captain of the illegal-drug industry. Lucas pulls himself up by his bootstraps, a gun tucked into his belt, and becomes a folk hero (and a pop culture idol) who doles out free turkeys to the very community he helps enslave with narcotics, fear and despair. He gathers his relatives around to help him, modeling himself after the Mafia families with whom he does business. He builds a gang, but only so it can serve his personal desires.
The bottom line of what a Frank Lucas does — to people, to neighborhoods — doesn’t make for entertainment. And so, despite Mr. Scott’s talent for trouble and shadows (the cinematographer Harris Savides bleeds all the bright color from this world), he soon loosens his grip on Lucas. He lingers over the garish surfaces and violence, and the exotic locales where Lucas found a steady supply of pure heroin. He quotes “Super Fly,” fires up Bobby Womack, samples Richard M. Nixon and tosses in a pinch of black power rhetoric to mask the rot. He distracts and entertains until the divide between his seriousness of purpose and the false glamour that wafts around American gangsters, and invariably trivializes their brutality, becomes too wide to breach.
Like many moviemakers (and watchers), Mr. Scott loves his bad guy too much. And by turning Lucas into a figure who seduces instead of repels, an object of directorial fetishism and a token of black resistance, however hollow, he encourages us to submit as well. Part of this is structural and economic: blood and nihilism are always better sells than misery and hopelessness. Yet there’s also a historical dimension, because when Lucas strolls down a fast-emptying Harlem street after putting a bullet into another man’s head and the camera pulls back for the long view, you are transported into the realm of myth. Once, another gunman, or the director, might have taken direct aim at Lucas. But the world belongs to gangsters now, not cowboys.
New York Times
دهه 1960، آمريکا. پذيرفتنش براي هر کسي مشکل بود که فرانک لوکاس-راننده و مباشر سر بزير و ساکت يکي از تبهکاران هارلم- تبديل به بزرگ ترين فروشنده مواد مخدر آمريکا شود. اما زماني که رئيس بر اثر سکته قلبي فوت کرد، تصميم گرفت تا امپراطوري خود را بنا کند. از اين رو همه دلالان مواد مخدر را دور زد و به ويتنام رفت. جايي که مي توانست با کمک دوستي ارتشي، از افراد کومين تانگ هروئين خالص و ارزان خريداري کند. با کمک همين دوست و با استفاده از هواپيماهاي ارتشي مواد را به آمريکا حمل و توزيع کرد. در مدت زماني کوتاه با فروش ارزان مواد خالص تر توانست بازار فروش هروئين را قبضه کند، ولي کمتر کسي از وجود وي خبر داشت. هوشمندي لوکاس باعث شد تا چهره يک مرد خانواده مودب را تا لحظه دستگيري حفظ کند. براي اين کار و حمايت از خودش مبالغ هنگفتي به بزرگان مافيا داد، اما دست تقدير پليسي فساد ناپذير به نام ريچي رابرتز را سر راه وي قرار داد. ريچي رابرتز که در پي ماموريتي مبلغ يک ميليون دلار را کشف و به اداره تسليم کرده بود. با وجود شهرت نيک ريچي، همسرش تقاضاي طلاق کرد و از سوي همکاران نزديکش نيز طرد شد. چون مي توانست بدون اين که روح کسي خبردار شود، اين پول ها را تصاحب کند. ولي ريچي که از سوي مافوق هايش مسئول يافتن روساي باند فروشنده مواد مخدر شده بود، دست از دنبال کردن سر نخ هايش برنداشت. او يقين داشت که مافيا در اين کار دست دارد، اما زماني که دريافت سياه پوستي خوش ظاهر و دور از هر نوع سوءظن همه سر نخ ها را در دست دارد، شگفت زده شد.
در ابتداي دهه 1970، وقتي ارتش آمريکا تصميم به خروج از ويتنام گرفت، لوکاس براي انتقال بزرگ ترين و آخرين محموله مواد به آنجا رفت. ولي ريچي که از طريق خبرچين هايش باخبر شده بود، در آمريکا انتظار بازگشت وي و رسيدن محموله را مي کشيد که درون تابوت هاي سربازان کشته شده جاسازي شده بود. سرانجام ريچي توانست لوکاس را دستگير کند. دادگاه وي را به 70 سال زندان محکوم کرد، ولي همکاري لوکاس با ريچي براي دستگيري بيش از 100 تبهکار بزرگ باعث شد تا چند سال بعد از زندان آزاد شود.
| كارگردان: رایدلی اسکات |
| نویسنده: استیون زیلیان بر مبنای مقالهای از مارک یاکوبسون |
| بازیگران: دنزل واشنگتن، راسل کرو، کوبا گودینگ جونیور، جاش برولین، تد لواین |
| رنگ: رنگی |
| ژانر: : تریلر :: درام :: جنایی : |
| درجه فیلم: R |
| کشور: ایالات متحده |
| استودیو: یونیورسال پیکچرز |
| افتتاحیه: 2 نوامبر 2007 |
| فروش کل: 126 |
| مدت زمان فیلم: 157 |
| امتياز منتقدان از 100: 76 |
| خلاصه داستان:
در آمریکای دهه 70، یک بازرس برای متلاشی کردن امپراطوری مواد مخدر، فرانک لوکاس، که سلطان هرویین در منهتن است و در تابوتهای سربازان کشته شده در جنگ ویتنام مواد را جاسازی میکند به سختی تلاش میکند.
|
| حاشيه هاي فيلم: – هزینه تولید فیلم چیزی در حدود 100 میلیون دلار بوده است. – ابتدا قرار بود این فیلم در سال 2004 به کارگردانی آنتوان فوکوآ و با بازی دنزل واشنگتن و بنیسیو دلتورو و دانیا رامیرز ساخته شود اما به خاطر نگرانیهای استودیو درباره بازگشت سرمایه یک ماه پیش از فیلمبرداری متوقف شد. یکی از مشکلات استودیو استخدام نقشهای مکملی مثل جان سی رایلی و ری لیوتا بود که توسط کارگردان فیلم انجام شده بود و هزینهبر بودند. – تری جورج (فیمنامهنویس به نام پدر و هتل رواندا) استخدام شد تا فیلمنامه را بازنویسی کند و بودجه آن را به 50 میلیون دلار تقلیل دهد اما حاصل کارش کنار گذاشته شد و استیون زیلیان برای نوشتن نسخه تازه آن استخدام شد. – ریچی رابرتز و فرانک لوکاس واقعی که فیلم براساس ماجراهای واقعی آنها ساخته شده به عنوان مشاور سر صحنه با رایدلی اسکات همکاری میکردند. – زمانی هم که قرار بود تری جونز فیلم را بسازد انتخابهایش برای دو نقش اصلی دان چیدل و یواکین فونیکس بودند. – راسل کرو برای اینکه صدایش به ریچی رابرتز اصلی شبیهتر شود نوارهای صحبتهای او را گرفت و رویشان کار کرد. – زمانی که پروژه برای اولین بار متوقف شد دنزل واشنگتن و بنیسیو دل تورو طبق قراردادهایشان که میگفت چه فیلم ساخته شود یا نه آنها دستمزدشان را میگیرند به ترتیب معادل 20 و 5 میلیون دلار بی کم و کاست دریافت کردند. زمانی که فیلم برای بار دوم به جریان افتاد واشنگتن دوباره 20 میلیون دلار گرفت و در حقیقت جمعا دستمزدش برای این فیلم 40 میلیون دلار بوده است! – دنزل واشنگتن برای نزدیکی به فرانک لوکاس واقعی مدتی را با وی گذراند و پس از پایان فیلمبرداری برایش یک رولزرویس خرید. – در زمان فیلمبرداری در تایلند رایدلی اسکات سیاهیلشگرهای زیادی را به خدمت گرفت که بسیاری از آنها برای فرانک لوکاس واقعی در دوره جنگ ویتنام قاچاق میکردند. – رایدلی اسکات اولین بار نسخه ابتدایی فیلمنامه زیلیان را پیش از فیلمبرداری «قلمرو بهشت» (2005) خوانده بود و ب آن علاقمند شده بود. او در حین فیلمبرداری «یک سال خوب» (2006) درباره این فیلمنامه با راسل کرو صحبت کرد و این قضیه به همکاری این دو در این فیلم کشید. – ابتدا برایان گازار تهیهکننده و رایدلی اسکات کارگردان براد پیت و راسل کرو را برای بازی در نقش ریچی رابرتز نامزد کرده بودند که در نهایت نقش به کرو رسید. – جیمز گاندولفینی یکی از نقشهای فرعی فیلم را رد کرد. |
| نظر منتقدان:
• لو لومنيك از نيويورك پست: دنزل واشينگتن در نقش فرانك لوكاس، خيرهكننده است و درواقع بهترين بازي كارنامه خود را ارايه داده است.
• راجر ابرت از شيكاگو سانتايمز: يك داستان جذاب و سرگرمكننده، خيلي خوب و روان روايت شده و راسل كرو در اين ميان سهم عمدهاي دارد.
• كنت توران از لسآنجلس تايمز: فيلمي فوقالعاده خوشساخت و كاملا رضايتبخش.
• پيتر تراورس از رولينگ استون: اين فيلم را«صورت زخميِ سياه» يا «پدرخواندهِ هارلم» بناميد يا يك فيلم جهنميِ مهيج. (هارلم محلۀ سياهپوستان در شهر نيويورك است.)
• كلوديا پيگ از يواساي تودي: اين فيلم كه براساس داستاني واقعي است، پيچشهاي داستاني غافلگيركنندهاي دارد و يكراست به پايان سرد و هولناكش ختم ميشود. ترديدي نيست كه گنگستر آمريكايي بهترين درامِ جنايي گنگستري امسال است.
• تاد مككارتي از ورايتي: فيلم گاهي جذاب و هيجانانگيز است ولي نميتوان اين موضوع را انكار كرد كه سرگرمكننده و رضايتبخش است. موفقيت تجاري بزرگ فيلم نيز قابل پيشبيني است. اما گنگستر آمريكايي فيلمي فوقالعاده و عالي نيست. |
| ویژه:
فیلم تازه رایدلی اسکات بسیار مورد استتقبال منتقدین و تماشاگران قرار گرفته است. اکثر منتقدین بازیهای دو بازیگر اصلی را بسیار ستودهاند و فیلم را جزو شانسهای مسلم جوایز اسکار میدانند.
|
Iran-buy.com's Weblog 